| Hoe begon voor jou dit avontuur?
“Het begon allemaal met een advertentie in Het Groentje in 2012. Ik was toe aan iets anders en besloot de stap te wagen. Samen met oud-collega coördinator Marijke Leeflang startte ik op de David van Bourgondiëweg. Een hospice openen doe je niet zomaar; alles was nieuw. Er moesten protocollen komen, scholingen voor vrijwilligers worden opgezet en contacten worden opgebouwd met huisartsen, thuiszorgorganisaties en ziekenhuizen. We begonnen destijds met slechts twee kamers.”
Het hospice is sindsdien flink gegroeid. Welke mijlpalen springen eruit?
“De verhuizing in september 2018 naar de Karel de Grotestraat was een enorme mijlpaal. De vraag naar hospicezorg nam toe. Bij de start verwachtten we ongeveer tien gasten per jaar, maar dat werden er al snel twintig. Op de nieuwe locatie groeiden we naar drie gastenkamers en inmiddels beschikt het huis over vier kamers. De cijfers laten die groei duidelijk zien: in ons eerste volledige jaar, 2014, boden we ondersteuning aan 18 gasten. In 2025 is dat aantal inmiddels ruim verdubbeld naar 39 gasten.”
Hoe ervaar je de steun vanuit Wijk, Cothen en Langbroek?
“Het hospice is echt ingeburgerd en de waardering is groot. Dat merken we aan dankbetuigingen in rouwadvertenties, maar ook aan de vele lokale acties. Denk aan statiegeldacties van supermarkten, sponsorlopen en koekjesacties van basisscholen, en gulle giften van nabestaanden, ondernemers, serviceclubs, kerken, horeca en particulieren. Dankzij deze opbrengsten konden we extraatjes voor gasten realiseren, kamers comfortabel inrichten en uiteindelijk ook de vierde kamer mogelijk maken.”
Wat maakt het werken in een hospice zo bijzonder?
“Ik denk dan vooral aan de inzet van onze vrijwilligers. Het is bewonderenswaardig hoe mensen met verschillende achtergronden zich belangeloos inzetten voor een ander. Als coördinator ben je de spil in de organisatie. Je moet goed luisteren, verbinden, duidelijk zijn en soms ingewikkelde besluiten nemen. Het werk heeft mij persoonlijk veranderd. Mensen denken bij een hospice vaak vooral aan verdriet, maar het gaat juist ook over leven. Er is ruimte voor waardevolle gesprekken, mooie herinneringen, humor en onverwachte lichtheid. Wat uiteindelijk overblijft, is de kern: liefde, aandacht, nabijheid en er mogen zijn voor elkaar.”
Nu, na ruim dertien jaar, neemt je afscheid als coördinator. Hoe kijk je daarnaar?
“Met gemengde gevoelens. Er is weemoed, maar vooral trots op wat we samen hebben opgebouwd. Mijn dank gaat uit naar alle vrijwilligers, collega’s, bestuursleden, samenwerkingspartners en de gasten en naasten die mij hebben toegelaten in een bijzonder en kwetsbaar deel van hun leven. Ik laat de functie los, maar het hospice niet helemaal: ik blijf op de achtergrond in een andere rol betrokken. Met een warm hart kijk ik terug en met vertrouwen kijk ik vooruit. Ik wens mijn collega-coördinatoren Rebecca Tessels en Angela Kok alle succes!” | |
